Úrskurður yfirskattanefndar

Ár 2026, fimmtudaginn 29. janúar, er tekið fyrir mál nr. 132/2025; kæra A, dags. 28. júlí 2025, vegna ákvörðunar stimpilgjalds. Í málinu úrskurða Sverrir Örn Björnsson, Gerður Guðmundsdóttir og Bjarnveig Eiríksdóttir. Upp er kveðinn svofelldur

ú r s k u r ð u r :

I.

Með kæru, dags. 28. júlí 2025, hefur kærandi skotið til yfirskattanefndar ákvörðun sýslumanns um stimpilgjald af skjali sem ber yfirskriftina „yfirlýsing um eignarhlutdeild [kæranda] í fasteign með fasteignanúmerið X“ og er dagsett 13. maí 2025, sbr. fskj. 1 með kærunni. Í kærunni kemur fram að kæranda hafi verið gert að greiða stimpilgjald að fjárhæð 687.420 kr. við þinglýsingu yfirlýsingarinnar á þeim forsendum að skjalið varðaði eignaryfirfærslu fasteignar að M, sbr. 1. mgr. 3. gr. laga nr. 138/2013, um stimpilgjald. Af hálfu kæranda sé hins vegar litið svo á að einungis sé um að ræða leiðréttingu á rangri skráningu eignarhalds að fasteigninni í fasteignaskrá og því ekki eignaryfirfærslu í skilningi laganna. Er þess aðallega krafist að ákvörðun sýslumanns verði ómerkt og að kæranda verði endurgreiddar 687.420 kr. með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, sbr. 1. mgr. 8. gr. laga nr. 150/2019, um innheimtu opinberra skatta og gjalda. Til vara sé þess krafist að kærandi fái endurgreiddar 595.706 kr. Í báðum tilvikum sé gerð krafa um greiðslu málskostnaðar úr ríkissjóði, sbr. 2. mgr. 8. gr. laga nr. 30/1992, um yfirskattanefnd, með áorðnum breytingum.

II.

Í kærunni er greint frá málsatvikum og samskipti við sýslumann rakin. Kemur fram að þáverandi sameigendur að söluskála við M, þ.e. eiginmaður kæranda, B, og Y hf. hafi í desember 1993 gert eignaskiptasamning um húsnæðið þar sem kveðið hafi verið á um eignarhlutföll timburhússins (70% í tilviki B og 30% í tilviki Y hf.). Skiptingin hafi eingöngu tekið til hússins en ekki til lóðar, lands eða landsgæða og hafi Y hf. því aðeins átt hlut í húsinu sjálfu án allra lóðarréttinda. Hinn 22. febrúar 2001 hafi verið gerður viðauki við eignaskiptasamninginn þar sem kveðið hafi verið á um að Y hf. fengi tímabundinn afnota- og nýtingarrétt á lóð fyrir norðan söluskálann vegna rekstrar félagsins. Sá afnota- og nýtingarréttur hafi gilt til 31. desember 2016 samkvæmt 2. gr. viðaukans og sé því ekki lengur fyrir hendi. Í tilefni af samruna Y hf. og annarra félaga á árinu 2007 hafi Y hf. afsalað 30% eignarhlut sínum í söluskálanum til Z hf. án lóðarréttinda hinn 7. júní 2007. Í afsalinu komi fram að engin lóðarréttindi fylgi matshlutanum og sé því ekki um að ræða afsal á lóðarréttindum. Í kjölfar þess að hinn tímabundni afnotaréttur rann út í lok ársins 2016 hafi söluskálinn verið rifinn og B og kærandi byggt stærra mannvirki á lóðinni. Það mannvirki, sem sé nú merkt sem matseining 010101 í fasteigninni M, hafi alfarið verið í eigu þeirra hjóna sem hafi verið eigendur allrar lóðarinnar að M. Z hf. hafi ekki komið að byggingu mannvirkisins og því ekki öðlast neinn eignarhlut í því. Þá hafi Z hf. ekki átt neinn rétt til lóðarinnar þegar söluskálinn var rifinn, hvorki eignarrétt né tímabundinn afnotarétt. Eignarréttur Z hf. að 30% söluskálans, sem hafi áður verið húseignin M, hafi þannig fallið niður þegar húsið var rifið og nýtt mannvirki byggt í stað þess.

Aldrei hafi annað staðið til en að eignarhald þeirra hjóna, kæranda og B, tæki til allrar landareignarinnar M og allra mannvirkja á landinu og að réttindi Z hf. tækju einungis til 30% af hinum upprunalega söluskála sem hafi áður staðið á lóðinni, þ.e. 180 m² af 360 m² skálanum. Þegar Z hf. hafi ekki lengur haft rétt til afnota af lóðinni og söluskálinn var rifinn hafi félagið ekki lengur átt neinn eignarhlut í fasteigninni M. Af einhverjum ástæðum hafi láðst að ganga frá og leiðrétta skráningu eignarheimilda að fasteigninni í fasteignaskrá. Með þeirri yfirlýsingu sem kæran lúti að hafi því aðeins verið leitast við að leiðrétta ranga skráningu eignarheimilda að M frá upphafi. Um það séu bæði kærandi og Z hf. sammála, eins og fram komi í yfirlýsingunni. Í yfirlýsingunni felist því ekki eignaryfirfærsla í skilningi 1. mgr. 3. gr. laga nr. 138/2013 heldur leiðrétting á rangri skráningu eignarheimilda. Leiði þetta skýrt af orðalagi yfirlýsingarinnar sem beri með sér að ekki sé verið að flytja eignarrétt frá Z hf. til kæranda heldur að staðfesta rétt eignarhald á fasteigninni. Með yfirlýsingunni séu eignarheimildir að fasteigninni M þannig færðar í rétt horf. Til hliðsjónar sé vísað til úrskurðar yfirskattanefndar nr. 13/2025 í máli sem lotið hafi að stimpilgjaldi.

Verði þrátt fyrir allt framangreint talið að yfirlýsingin feli í sér eignaryfirfærslu í skilningi 1. mgr. 3. gr. laga nr. 138/2013 geri kærandi til vara þá kröfu að 595.706 kr. af stimpilgjaldinu verði endurgreiddar þar sem útreikningur sýslumanns á fjárhæð gjaldsins sé rangur. Samkvæmt 1. mgr. 4. gr. laganna sé gjaldstofn stimpilgjalds verð viðkomandi eignar eins og það er tilgreint í gjaldskyldu skjali. Hins vegar komi fram í 2. mgr. 4. gr. laganna að stimpilgjald af gjaldskyldu skjali sem kveði á um eignaryfirfærslu fasteignar ákvarðist eftir matsverði eins og það sé skráð í fasteignaskrá þegar gjaldskylda stofnist, enda endurspegli matsverðið byggingarstig eignar við afhendingu. Ljóst sé að við útreikning á fjárhæð stimpilgjalds vegna þinglýsingar á skjali sem kveði á um eignaryfirfærslu fasteignar skuli taka mið af matsverði þess eignarhluta sem hafi verið afsalað með því skjali sem óskað sé þinglýsingar á, en ekki af skráðu matsverði heildarfasteignarinnar í fasteignaskrá. Samkvæmt eignaskiptasamningnum frá 28. desember 1993 hafi Y hf. eingöngu átt 30% eignarhlut í söluskálanum sem hafi verið 360 m² timburhús á einni hæð. Eignarhluti Y hf. hafi því samsvarað 108 m² af húsinu, en félagið hafi ekki átt neinn eignarhlut í lóðinni að M. Z hf. hafi eignast eignarhlutann árið 2007, þ.e. 108 m² hlut í skálanum sem þá hafi staðið á lóðinni. Tímabundinn nýtingarréttur Y hf. á lóð fyrir norðan skálann hafi verið runninn úr gildi þegar skálinn var rifinn. Með því hafi eignarréttur Z hf. í umræddri húseign fallið niður þar sem húseignin hafi ekki lengur verið til. Í kjölfarið hafi kærandi og B byggt nýtt og stærra mannvirki á landareigninni, þ.e. verslun, sem hafi alfarið verið í eigu þeirra hjóna. Sú fasteign sé skráð 2.751,1 m² og sem matseining 010101 í fasteignaskrá, en skráð fasteignamat eignarhlutans sé 285.300.000 kr. Um sé að ræða nýja húseign, en timburhúsið sem hafi verið byggt á lóðinni árið 1982 sé ekki lengur til.

Sýslumaður byggi útreikning sinn á fjárhæð stimpilgjalds vegna þinglýsingar á umræddri yfirlýsingu á því að Z hf. hafi verið eigandi að 30% hlut í allri fasteigninni M. Á það geti kærandi ekki fallist, enda hafi forverar Z hf. aðeins átt 30% í söluskálanum sem stóð áður á landinu eða sem svari til 108 m² af skálanum í heild sinni. Ekki geti því verið um annað að ræða en yfirfærslu eignarréttar að 108 m² af eigninni, enda geti eignarréttur Z hf. í öllu falli ekki numið meiru en þeim fermetrafjölda. Við útreikning á fjárhæð stimpilgjalds vegna yfirlýsingarinnar frá 13. maí 2025 þurfi því að leggja til grundvallar raunverulegan eignarrétt Z hf. að fasteigninni, þ.e. þann eignarrétt sem færðist yfir til kæranda við gerð yfirlýsingarinnar. Z hf. hafi aldrei verið eigandi að 30% eignarhluta í þeirri fasteign sem nú sé á svæðinu og sé alls 2.751,1 m² að stærð. Verði talið að líta skuli á yfirlýsinguna sem eignaryfirfærslu geti hún því í öllu falli eingöngu náð til 108 m² af fasteigninni eða u.þ.b. 3,9% af heildareigninni án lóðarréttinda. Skjalið feli því aðeins í sér eignaryfirfærslu á 3,9% af fasteigninni, þ.e. matseiningu 010101. Gjaldstofn stimpilgjaldsins miðist því við þá eignarhlutdeild. Sé stimpilgjaldið miðað við matsverð fasteignarinnar, eins og það sé skráð í fasteignaskrá, sé því ljóst að gjaldstofn stimpilgjalds vegna þinglýsingar á yfirlýsingunni nemi 3,9% af fasteignamati matseiningar 010101, þ.e. 3,9% af 285.300.000 kr. eða 11.126.700 kr. Sú fjárhæð nemi matsverði þess eignarhluta sem hafi verið færður yfir frá Z hf. til kæranda með yfirlýsingunni, þ.e. verði yfirleitt talið að um gjaldskylda eignaryfirfærslu hafi verið að ræða. Fjárhæð stimpilgjaldsins sé því 0,8% af þessum gjaldstofni, sbr. a-lið 1. mgr. 5. gr. laga nr. 138/2013, eða 89.014 kr.

III.

Með bréfi, dags. 26. september 2025, hefur sýslumaður lagt fram umsögn í málinu. Í umsögninni er gerð grein fyrir atvikum og tekið fram að eignaryfirfærsla sem um sé deilt sé nánar tiltekið 30% eignarhluti í matshluta 01 0101 sem skráður sé á jörðina M þar sem kærandi hafi verið réttilega skráður eigandi þess eignarhlutar, sem áður hafi verið í eigu Z hf., en yfirlýsingu um þetta hafi verið þinglýst 9. júní 2025. Greiða skuli stimpilgjald af skjölum er varði eignaryfirfærslu fasteigna hér á landi, sbr. 1. mgr. 3. gr. laga nr. 138/2013. Greinilegt sé að um eignaryfirfærslu hafi verið að ræða þar sem færður sé 30% eignarhlutur frá Z hf. yfir á kæranda vegna mannvirkis sem auðkennt sé 01 0101 í fasteignaskrá. Hafi því stofnast til gjaldskyldu við undirritun skjalsins 13. maí 2025, sbr. 1. mgr. 2. gr. sömu laga. Um útreikning stimpilgjalds kemur fram í umsögninni að skráð fasteignamat umrædds matshluta (01 0101) jarðarinnar M sé 285.300.000 kr. Um sé að ræða 30% eignarhlut í fasteigninni og sé gjaldstofn stimpilgjalds því 85.590.000 kr. Reiknist stimpilgjaldið því 684.720 kr. miðað við 0,8% gjaldhlutfall einstaklinga auk þinglýsingagjalds 2.700 kr.

Í fasteignaskrá Húsnæðis- og mannvirkjastofnunar sé matshluti 01 0101 í M skráður byggður 1982. Hreyfingasaga fasteignaskrár gefi ekki til kynna að húsið hafi verið rifið eða að byggt hafi verið nýtt mannvirki í staðinn. Til að byggja, breyta eða rífa hús þurfi byggingarleyfi sveitarstjórnar, sbr. gr. 4.12 í byggingarreglugerð nr. 441/1998. Umhverfis- og tæknisvið sveitarfélagsins kannist ekki við að sótt hafi verið um slíkt leyfi í tengslum við niðurrif matshlutans. Einnig hafi matshlutinn ekki verið veðbandsleystur við meint niðurrif, eins og eðlilegt sé þar sem verið sé að eyða veðandlaginu. Stimpilgjald beri að ákvarða eftir matsverði eins og það er skráð í fasteignaskrá þegar gjaldskylda stofnast, sbr. 2. mgr. 4. gr. laga nr. 138/2013. Engar undantekningar séu gerðar í lögum vegna álíka eignaryfirfærslu milli Z hf. og kæranda. Þær forsendur sem embættið miði við séu samkvæmt útgefnu fasteignamati á matshluta 01 0101 og þær séu óumdeildar. Sýslumaður telji því álagningu stimpilgjalds vegna þinglýsingar skjalsins réttmæta og lögum samkvæmt.

IV.

Með bréfi til yfirskattanefndar, dags. 31. október 2025, hefur kærandi komið á framfæri athugasemdum vegna umsagnar sýslumanns. Í bréfinu eru áður fram komin rök og sjónarmið kæranda áréttuð.

V.

Kæra í máli þessu varðar ákvörðun stimpilgjalds af yfirlýsingu, dags. 13. maí 2025, um eignarhlutdeild kæranda í fasteigninni M. Í yfirlýsingunni, sem undirrituð er af kæranda annars vegar og fyrirsvarsmanni Z hf. hins vegar, kemur fram að til að taka af allan vafa sé staðfest að kærandi sé réttur eigandi að fasteigninni og að Z hf. eigi þannig ekki eignarhlutdeild í mannvirkjum á jörðinni. Á yfirlýsinguna skuli litið sem fulla eignarheimild kæranda að þeirri eignarhlutdeild sem skráð sé á Z hf. og skuli skjalinu þinglýst á fasteignina. Í kæru til yfirskattanefndar er rakið að greind ráðstöfun sé til komin vegna 30% eignarhlutdeildar Z hf. að söluskála á jörðinni sem var að öðru leyti í eigu kæranda, þ.e. að 70% hlut, sbr. eignaskiptasamning, dags. 28. desember 1993, og viðauka við þann samning frá 22. febrúar 2001 sem laut að nýtingarrétti Y hf. á lóð við söluskálann vegna reksturs félagsins. Samkvæmt viðaukanum var sá réttur tímabundinn og gilti til 31. desember 2016, sbr. 2. gr. viðaukans. Af hálfu kæranda er komið fram að hún hafi staðið að uppbyggingu mannvirkja á jörðinni á liðnum árum og aldrei hafi verið gert ráð fyrir því að Z hf. yrði eigandi þeirra þar sem eignarhlutdeild félagsins tæki einungis til söluskálans án þess að nokkur lóðarréttindi fylgdu. Í tengslum við framkvæmdir á jörðinni hafi skálinn verið rifinn og stærra mannvirki verið byggt á lóðinni. Hins vegar hafi láðst að breyta skráningu í fasteignaskrá og hafi Z hf. því enn verið skráð eigandi að 30% eignarhlut í mannvirki á jörðinni, þ.e. matshluta 01 0101 (verslun). Báðir aðilar séu sammála um að sú skráning sé röng með því að eignarhlutdeild Z hf. hafi aðeins tekið til hins eldri söluskála sem hafi verið rifinn og eignarréttur félagsins að honum því liðið undir lok. Deiluefni málsins er það hvort kæranda beri að greiða stimpilgjald af skjalinu, svo sem sýslumaður hefur talið. Er byggt á því í kæru að með greindri leiðréttingu á eigendaskráningu jarðarinnar hafi ekki átt sér stað eignaryfirfærsla fasteignar í skilningi 3. gr. laga nr. 138/2013, um stimpilgjald.

Samkvæmt 1. gr. laga nr. 138/2013, um stimpilgjald, skal greiða í ríkissjóð sérstakt gjald, stimpilgjald, af þeim skjölum sem gjaldskyld eru samkvæmt lögunum. Í 1. mgr. 3. gr. laganna kemur fram að greiða skuli stimpilgjald af skjölum er varða eignaryfirfærslu fasteigna hér á landi, svo sem afsölum, kaupsamningum og gjafagerningum. Fer gjaldskylda skjals eftir þeim réttindum er það veitir en ekki nafni þess eða formi, sbr. 5. mgr. sömu lagagreinar. Um gjaldstofn stimpilgjalds eru ákvæði í 4. gr. laga nr. 138/2013. Samkvæmt 2. mgr. 4. gr. laganna ákvarðast stimpilgjald af gjaldskyldu skjali sem kveður á um eignaryfirfærslu fasteignar eftir matsverði eins og það er skráð í fasteignaskrá þegar gjaldskylda stofnast, enda endurspegli matsverðið byggingarstig eignar við afhendingu, en annars skal leggja til grundvallar matsverð sem miðast við byggingarstig eignar við afhendingu.

Samkvæmt lögum nr. 138/2013 er ekki gerður áskilnaður um samhliða rökstuðning sýslumanns fyrir ákvörðun sinni um stimpilgjald. Í kæru til yfirskattanefndar kemur fram að kærandi hafi greitt umkrafið stimpilgjald af skjalinu með fyrirvara um lögmæti þess hinn 6. maí 2025. Verður að ganga út frá því að í tilkynningu/greiðslukvittun sýslumanns af því tilefni sé leiðbeint um heimild til að fá ákvörðun um stimpilgjald rökstudda, sbr. 1. tölul. 2. mgr. 20. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993, auk þess sem leiðbeint sé um kæruheimild, en gögn þessi liggja ekki fyrir yfirskattanefnd. Af hálfu kæranda hefur heimild til að óska rökstuðnings sýslumanns ekki verið nýtt. Forsendur sýslumanns koma hins vegar fram í tölvupóstsamskiptum við umboðsmann kæranda í maí og júní 2025, en afrit þeirra fylgja kæru, sem og í umsögn sýslumanns í málinu. Í hnotskurn byggir sýslumaður á því að telja verði um gjaldskylda eignaryfirfærslu fasteignar að ræða í tilviki kæranda þar sem með fyrrgreindri yfirlýsingu sé 30% eignarhlutur Z hf. í fasteigninni að M, þ.e. nánar tiltekið í matshluta 01 0101, færður yfir á nafn kæranda. Hafi því stofnast til gjaldskyldu við undirritun skjalsins, sbr. 1. mgr. 2. gr. laga nr. 138/2013.

Ekki verður annað séð en að það sé óumdeilt í málinu að eignarhlutur Z hf. hafi einungis tekið til söluskálans við M en ekki til annarra hluta jarðarinnar og þannig verið án allrar hlutdeildar í lóðarréttindum, eins og fyrr segir. Í hinni umþrættu yfirlýsingu kæranda og Z hf. kemur fram að skálinn, sem 30% eignarhlutdeild félagsins tók til, hafi verið rifinn í tengslum við byggingu stærra húss á lóðinni. Ekki er tiltekið í yfirlýsingunni hvenær niðurrif skálans fór fram, en ganga verður út frá því að sú ráðstöfun hafi verið með samþykki allra eigenda, enda hefur ekkert annað komið fram. Fallast má á það með kæranda að við slíkar aðstæður geti komið til þess að eignarréttur teljist niður fallinn og má um það vísa til almennra sjónarmiða í eignarrétti um lok eignarréttinda þegar eign eyðileggst eða fer forgörðum á annan hátt. Af tölvupóstsamskiptum sýslumanns og kæranda í málinu, sem getið er að framan, verður ekki ráðið að sýslumaður hafi dregið í efa fram komnar upplýsingar kæranda um afdrif skálans og byggingarframkvæmdir á lóðinni, en áhersla sýslumanns hvíldi fremur á því í tölvupóstum þessum að lög nr. 138/2013 hefðu ekki að geyma neinar undanþágur frá stimpilgjaldi vegna leiðréttinga á eigendaskráningu fasteigna. Af því tilefni skal tekið fram að þar sem gjaldskylda samkvæmt lögunum tekur aðeins til skjala sem varða eignaryfirfærslu, sbr. 1. mgr. 3. gr. laga nr. 138/2013, verður ekki staðhæft að leiðrétting á rangri eigendaskráningu fasteigna geti ekki undir neinum kringumstæðum farið fram án þess að komi til gjaldskyldu eftir lögunum, sbr. t.d. úrskurð yfirskattanefndar nr. 13/2025. Í umsögn sýslumanns er hins vegar vakin athygli á því að upplýsingar í fasteignaskrá Húsnæðis- og mannvirkjastofnunar beri hvorki með sér að söluskálinn, sem mun hafa verið byggður árið 1982, hafi verið rifinn né að byggt hafi verið nýtt mannvirki á jörðinni. Þá verði hvorki séð að leyfi sveitarfélags til slíkra framkvæmda hafi legið fyrir né að umræddur matshluti hafi verið leystur undan veðböndum við „meint niðurrif, eins og eðlilegt væri“, eins og þar segir.

Miðað við framangreint verður umsögn sýslumanns í málinu tæpast skilin á annan veg en þann að sýslumaður dragi nú í efa fyrrgreindar upplýsingar kæranda sem m.a. komu fram í skjalinu sem um er deilt. Sýslumanni bar að sjá til þess að málið væri nægjanlega upplýst áður en hann tók ákvörðun í því, sbr. rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Að því marki sem sýslumaður taldi að þessi atriði gætu skipt máli varðandi skyldu kæranda til greiðslu stimpilgjalds af skjalinu, svo sem taka má undir, sbr. hér að framan, bar honum því að grafast nánar fyrir um atvik að þessu leyti með öflun frekari upplýsinga eða gagna frá kæranda eða eftir atvikum öðrum aðilum, t.d. hlutaðeigandi sveitarfélagi, en fyrir liggur að af hálfu kæranda sjálfs var ámálgað í tölvupósti til sýslumanns 2. júní 2025 að ástæða kynni að vera til að leggja fram útgefið byggingarleyfi fyrir byggingu nýs mannvirkis á jörðinni vegna málsins.

Með vísan til þess, sem hér að framan er rakið, verður hvorki talið að sýslumaður hafi gætt þess að málið væri upplýst með fullnægjandi hætti áður en hann tók hina kærðu ákvörðun né að ákvörðunin hafi verið rökstudd á viðhlítandi hátt af hans hálfu, sbr. 10. gr. og 1. og 2. mgr. 22. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Að þessu athuguðu og þar sem telja verður að um verulegan annmarka á málsmeðferð sýslumanns hafi verið að ræða, eins og atvik málsins eru vaxin, þykir bera að ómerkja hina kærðu ákvörðun. Með úrskurði þessum er þá ekki tekin efnisleg afstaða til ágreiningsefna málsins umfram það sem leiðir af framangreindri umfjöllun.

Að því er snertir kröfu kæranda um greiðslu vaxta skal tekið fram að fjallað er um innheimtu opinberra gjalda, þ.m.t. vexti af vangreiddu og ofgreiddu skattfé, í lögum nr. 150/2019, um innheimtu opinberra skatta og gjalda. Valdsvið yfirskattanefndar tekur ekki til meðferðar ágreiningsefna samkvæmt lögum nr. 150/2019, sbr. 5. gr. laganna þar sem kveðið er á um kæruheimild til fjármála- og efnahagsráðuneytisins vegna ákvarðana innheimtumanns ríkissjóðs samkvæmt lögunum. Er samkvæmt þessu ekki á valdsviði yfirskattanefndar að taka til efnislegrar úrlausnar kröfu kæranda varðandi vexti af ofgreiddu skattfé og er þeim þætti kærunnar því vísað frá.

Samkvæmt 18. gr. laga nr. 30/1992, um yfirskattanefnd, ber undir stjórnvald að framkvæma gjaldabreytingar sem stafa af úrskurði yfirskattanefndar. Er sýslumanni því falið að annast um gjaldabreytingu samkvæmt úrskurði þessum.

Af hálfu kæranda er gerð krafa um að kæranda verði úrskurðaður málskostnaður til greiðslu úr ríkissjóði samkvæmt 2. mgr. 8. gr. laga nr. 30/1992, um yfirskattanefnd, sbr. 4. gr. laga nr. 96/1998 og 6. gr. laga nr. 69/2021, um breyting á þeim lögum. Samkvæmt úrslitum málsins þykir bera að úrskurða kæranda málskostnað á grundvelli framangreinds lagaákvæðis. Í bréfi kæranda til yfirskattanefndar, dags. 11. september 2025, sbr. einnig tölvupóst 4. nóvember sama ár, kemur fram að kostnaður kæranda af rekstri málsins fyrir yfirskattanefnd nemi 484.158 kr. að meðtöldum virðisaukaskatti vegna 11,5 klukkustunda vinnu umboðsmanna kæranda við málið. Með hliðsjón af þeim upplýsingum og framlögðum gögnum kæranda og með vísan til lagaskilyrða fyrir greiðslu málskostnaðar úr ríkissjóði og starfsreglna yfirskattanefndar frá 21. nóvember 2014 um greiðslu málskostnaðar þykir málskostnaður hæfilega ákveðinn 430.000 kr.

Ú r s k u r ð a r o r ð :

Hin kærða ákvörðun stimpilgjalds af yfirlýsingu, dags. 13. maí 2025, er felld úr gildi. Kröfu um greiðslu vaxta er vísað frá yfirskattanefnd. Málskostnaður til greiðslu úr ríkissjóði ákveðst 430.000 kr.