Úrskurður yfirskattanefndar

Ár 2026, fimmtudaginn 19. febrúar, er tekið fyrir mál nr. 155/2025; kæra A, dags. 25. september 2025, vegna endurgreiðslu virðisaukaskatts. Í málinu úrskurða Þórarinn Egill Þórarinsson, Anna Dóra Helgadóttir og Bjarnveig Eiríksdóttir. Upp er kveðinn svofelldur

ú r s k u r ð u r :

I.

Með kæru, dags. 25. september 2025, hefur kærandi skotið til yfirskattanefndar ákvörðun ríkisskattstjóra, dags. 2. júlí 2025, um að synja kæranda um endurgreiðslu virðisaukaskatts að fjárhæð 4.887.097 kr. vegna byggingar frístundahúsnæðis.

Af hálfu kæranda er þess aðallega krafist að ákvörðun ríkisskattstjóra verði felld úr gildi og að kæranda verði ákvörðuð endurgreiðsla virðisaukaskatts á grundvelli 2. mgr. 42. gr. laga nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, og bráðabirgðaákvæðis XLV laganna, sbr. einnig reglugerðir nr. 449/1990, um endurgreiðslu virðisaukaskatts af vinnu manna við íbúðarhúsnæði, og nr. 376/2022, um tímabundna endurgreiðslu virðisaukaskatts af vinnu manna. Til vara er þess krafist að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi og málið sent ríkisskattstjóra til nýrrar meðferðar „með skýrum fyrirmælum um að leggja viðeigandi mat á vinnu sem hafi farið fram utan verkstæðis í samræmi við úrskurð yfirskattanefndar nr. 164/2016“, eins og þar segir.

II.

Endurgreiðslubeiðni kæranda, sem barst ríkisskattstjóra 27. mars 2025, laut að virðisaukaskatti samkvæmt þremur tilgreindum sölureikningum, útgefnum af T ehf. í mars og júní árið 2022, vegna byggingar frístundahúss að H. Beiðninni fylgdi verksamningur milli kæranda og félagsins, dags. 7. mars 2022. Samkvæmt samningnum tók T ehf. að sér að byggja sumarhús sem byggt skyldi í K og afhent þar. Að beiðni ríkisskattstjóra gaf kærandi frekari skýringar á framkvæmdunum með tölvupósti 16. maí 2025 og lagði fram gögn.

Ríkisskattstjóri synjaði endurgreiðslubeiðni kæranda með ákvörðun, dags. 2. júlí 2025. Greindi ríkisskattstjóri frá málavöxtum og helstu réttarheimildum, en ríkisskattstjóri vísaði í því sambandi til 2. mgr. 42. gr. og bráðabirgðaákvæðis XLV laga nr. 50/1988, auk reglugerðar nr. 449/1990 og reglugerðar nr. 376/2022. Kom fram að samkvæmt samningi kæranda og T ehf. hefði félagið tekið að sér byggingu sumarhúss sem afhent skyldi fullfrágengið að utan og frágengið að innan í samræmi við lýsingu í samningnum. Umsamið verð væri 51.800.000 kr. að meðtöldum virðisaukaskatti og skyldi það greiðast með tíu nánar tilgreindum greiðslum sem tækju mið af framgangi verks. Endurgreiðslubeiðni kæranda laut að þremur sölureikningum frá T ehf., þ.e. sölureikningi nr. 105687 að fjárhæð 10.000.000 kr. að meðtöldum virðisaukaskatti með lýsingunni „Vinna samkvæmt lið nr. 1 í gerðum verksamning um byggingu sumarhúss“, sölureikningi nr. 105695 að fjárhæð 10.000.000 kr. að meðtöldum virðisaukaskatti með lýsingunni „Vinna samkvæmt lið nr. 2 í gerðum verksamning um byggingu sumarhúss“, og sölureikningi nr. 105751 að fjárhæð 5.250.000 kr. að meðtöldum virðisaukaskatti með lýsingunni „Vinna samkv. Lið nr. 4 og 5 í gerðum samningi um byggingu sumarhúss“. Tók ríkisskattstjóri fram að engar frekari skýringar eða sundurliðun verkþátta væru færðar á reikningana. Með bréfi, dags. 9. maí 2025, hefði verið óskað eftir skýringum á vinnu að baki reikningunum, vinnuskýrslum, yfirliti yfir framvindu eða sambærilegum gögnum. Þá hefði verið óskað eftir upplýsingum um hvernig fjárhæðir samkvæmt samningi kæranda og T ehf. skiptust í vinnu á byggingarstað, vinnu sérfræðinga, vinnu á verkstæði, efni, vörukaup og annað. Í tölvupósti félagsins 12. maí 2025, sem fylgt hefði svari kæranda 16. maí 2025, hefði komið fram að engar vinnuskýrslur væru í boði þar sem um verksamning væri að ræða. Þá hefði verið bent á að einfalt væri að skipta útgefnum reikningum í vinnu og efni. Þegar hús væri byggt í K væri vinnuliður 60% og efnisliður 40%. Hefði kærandi upplýst í svarbréfi sínu að verulega hefði dregist að ganga frá byggingarleyfi og kaupum á sumarhúsalóðinni og hefði það leitt til stöðvunar framkvæmda veturinn 2022. Félagið hefði þrátt fyrir ítrekanir af hálfu kæranda ekki byrjað á bústaðnum fyrr en á árinu 2024.

Samkvæmt fasteignaskrá Húsnæðis- og mannvirkjastofnunar væri kærandi eigandi að fasteign að H, sem skráð væri sem sumarbústaður á byggingarstigi 1, þ.e. með útgefið byggingarleyfi. Á fasteignina væri þinglýst kaupsamningi, dags. 7. mars 2023, vegna kaupa kæranda á sumarhúsalóðinni, sem afhent hefði verið sama dag. Samkvæmt fundargerð byggingarfulltrúa vegna fundar í nóvember 2023 hefði þar verið fallist á umsókn frá 31. október 2023 um heimild til byggingar sumarbústaðar á umræddri lóð. Með endurgreiðslubeiðni hefði kærandi farið fram á endurgreiðslu virðisaukaskatts að fjárhæð 4.887.097 kr. samkvæmt þremur sölureikningum. Engin lýsing væri á hinu selda í reikningunum en vísað væri til mismunandi liða verksamnings. Vísaði ríkisskattstjóri í þessu sambandi til 8. gr. reglugerðar nr. 449/1990. Kærandi hefði ekki orðið við beiðni um framlagningu gagna til staðfestingar á þeirri vinnu sem unnin hefði verið samkvæmt sölureikningunum eða skýrt hvers konar vinnu hefði verið um að ræða. Engin gögn hefðu verið lögð fram sem sýndu fram á að vinna hefði verið unnin á tímabilinu janúar til júní 2022, sbr. 2. og 3. mgr. bráðabirgðaákvæði XLV laga nr. 50/1988, sbr. og 3. mgr. 1. gr. reglugerðar nr. 376/2022. Í svari kæranda 16. maí 2025 hefði komið fram að ekki hefði verið byrjað á bústaðnum fyrr en á árinu 2024, sbr. til hliðsjónar yfirlit yfir greiðslu reikninga í tölvupóstinum, en allir sölureikningar samkvæmt samningnum, að frátöldum þeim sem sótt væri um endurgreiðslu vegna og reiknings nr. 105752, hefðu verið gefnir út og greiddir á árinu 2024 eða síðar. Ekki væri þá hægt að fallast á að vinnuliður næmi 60% af heild allra sölureikninga líkt og fram hefði komið í tölvupósti T ehf. 12. maí 2025. Mætti ætla að greiðslum sem inntar hefðu verið af hendi við undirritun samnings væri frekar ráðstafað til kaupa á byggingarefni og vörum heldur en að greiðslurnar væru fyrir vinnu sem unnin hefði verið fyrir eða beint í kjölfarið á greiðslu þeirra. Í það minnsta hefðu engin gögn verið lögð fram sem sýndu fram á annað. Þá væri ekki hægt að fallast á að hlutfall af vinnu væri hið sama í tilvikum allra reikninga, sem gefnir væru út samkvæmt samningnum eftir því sem verki yndi fram, og að efniskostnaður væri ávallt sama hlutfall þó unnið væri við mismunandi verkþætti hverju sinni.

Var það mat ríkisskattstjóra, með hliðsjón af skýringum kæranda og T ehf., auk framlagðra gagna, að ekki yrði ráðið að þeir reikningar sem lægju að baki endurgreiðslubeiðni kæranda hefðu verið gefnir út vegna vinnu sem myndaði stofn til endurgreiðslu virðisaukaskatts samkvæmt 2. gr. 42. gr. laga nr. 50/1988, sbr. 2. og 3. mgr. bráðabirgðaákvæðis XLV sömu laga, sbr. a-lið 1. gr. og 1. mgr. 3. gr. reglugerðar nr. 449/1990, sbr. a- og c-lið 2. mgr. 1. gr. reglugerðar nr. 376/2022.

III.

Í kafla I hér að framan er greint frá kröfugerð í kæru til yfirskattanefndar. Í kærunni er gerð grein fyrir málsatvikum og lagarökum kæranda. Kemur fram að með úrskurði yfirskattanefndar nr. 164/2016 hafi sambærileg synjun ríkisskattstjóra verið felld úr gildi þar sem sumarhús hefði verið smíðað að verulegu leyti á athafnasvæði trésmiðju en síðan verið flutt og sett niður á lóð. Í því máli hafi ekki verið talið efni til að álykta að vinnan hefði í „heild sinni“ farið fram á verkstæði í skilningi 4. gr. reglugerðar nr. 449/1990. Sama sjónarmið eigi við í máli kæranda þar sem verksamningur geri ráð fyrir smíði og afhendingu í K, áður en húsið sé flutt á lóð. Um sé að ræða fastverkssamning og séu vinnuskýrslur því ekki nauðsynlegar. Hafi T ehf. boðið sundurliðun 60/40 fyrir reikninga nr. 105687, dags. 10. mars 2022, og 105695, dags. 23. mars 2022, en verkþættir 4-5 hafi verið innheimtir með sölureikningum nr. 205751 og 105752, dags. 21. júní 2022, þar sem annar reikningurinn hafi verið vegna vinnu og hinn vegna efnis. Svo virðist sem ríkisskattstjóri geri of ríkar kröfur um vinnuskýrslur til sönnunar á vinnu en T ehf. hafi boðið sundurliðunarleið 60/40 fyrir tvo reikninga, auk þess sem gefnir hafi verið út tveir aðskildir reikningar fyrir vinnu annars vegar og efni hins vegar, sbr. framangreint. Þá vísi reikningar og verkþættir (t.d. soðinn stálrammi, reistir veggir, reistar sperrur) til vinnu manna fremur en efnis. Þessu sé hafnað án frekari gagnaöflunar, andstætt meðalhófi og rannsóknarskyldu við mat á 1. mgr. 8. gr. reglugerðar nr. 449/1990. Framlagðir reikningar séu dagsettir 10. mars, 23. mars og 21. júní 2022. Vísi þeir til verkliða sem eðli máls samkvæmt fari fram á sama eða mjög nálægu tímabili. Leggi kærandi fram staðfestingu verktaka á því að umrædd verkþrep hafi farið fram á þessu tímabili utan verkstæðis í K. Synjun ríkisskattstjóra byggist á of þröngri túlkun á 4. gr. reglugerðar nr. 449/1990 um „verkstæði“ og óhóflegum form- og sönnunarkröfum gagnvart verksamningi. Fordæmi úrskurðar yfirskattanefndar nr. 164/2016 styðji að vinna við smíði á athafnasvæði verktaka útiloki ekki endurgreiðslu.

IV.

Með bréfi, dags. 28. nóvember 2025, hefur ríkisskattstjóri lagt fram umsögn í málinu og krafist þess að ákvörðun ríkisskattstjóra verði staðfest með vísan til forsendna, enda hafi ekki komið fram nein þau gögn eða málsástæður varðandi kæruefnið sem gefi tilefni til breytinga á ákvörðun ríkisskattstjóra.

Með bréfi, dags. 1. janúar 2026, hefur kærandi gert grein fyrir athugasemdum sínum vegna umsagnar ríkisskattstjóra og ítrekað gerðar kröfur.

V.

Ágreiningsefnið í máli þessu er sú ávörðun ríkisskattstjóra að synja kæranda um endurgreiðslu virðisaukaskatts að fjárhæð 4.887.097 kr. samkvæmt þremur sölureikningum frá T ehf. vegna byggingar frístundahúsnæðis að H. Voru endurgreiðslubeiðnir kæranda byggðar á 2. mgr. 42. gr. laga nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, með áorðnum breytingum, sbr. 2. og 3. mgr. ákvæðis til bráðabirgða XLV sömu laga og reglugerðum nr. 376/2022, um tímabundna endurgreiðslu virðisaukaskatts af vinnu manna og nr. 449/1990, um endurgreiðslu virðisaukaskatts af vinnu manna við íbúðarhúsnæði. Af hálfu kæranda er þess aðallega krafist að ákvörðun ríkisskattstjóra verði felld úr gildi og að kæranda verði ákvörðuð umbeðin endurgreiðsla en til vara að kæranda verði ákvarðaður réttur til endurgreiðslu virðisaukaskatts að hluta.

Í XIII. kafla laga nr. 50/1988 er fjallað um endurgreiðslu virðisaukaskatts. Á þeim tíma sem endurgreiðslubeiðni kæranda tekur til var í 2. mgr. 42. gr. laganna kveðið á um að  endurgreiða skyldi byggjendum íbúðarhúsnæðis 60% þess virðisaukaskatts sem þeir hefðu greitt af vinnu manna á byggingarstað. Jafnframt skyldi endurgreiða eigendum íbúðarhúsnæðis 60% þess virðisaukaskatts sem þeir hefðu greitt af vinnu manna við endurbætur eða viðhald þess. Þá setji fjármálaráðherra með reglugerð nánari ákvæði um framkvæmd þessara endurgreiðslna. Jafnframt segir í lagaákvæðinu að í reglugerð skuli kveðið á um endurgreiðslu ákveðins hlutfalls virðisaukaskatts af verksmiðjuframleiddum íbúðarhúsum og húseiningum.

Nánari ákvæði um endurgreiðslur á grundvelli 2. mgr. 42. gr. laga nr. 50/1988 er að finna í reglugerð nr. 449/1990. Í 2. gr. reglugerðarinnar segir að endurgreiðsla samkvæmt reglugerðinni taki ekki til orlofshúsa, sumarbústaða eða bygginga fyrir starfsemi sem falli undir ákvæði 3. mgr. 2. gr. laga um virðisaukaskatt. Samkvæmt 1. mgr. 3. gr. reglugerðarinnar tekur endurgreiðsla samkvæmt a-lið 1. gr. til virðisaukaskatts vegna allrar vinnu manna sem unnin er á byggingarstað íbúðarhúsnæðis við nýbyggingu þess, þ.m.t. vinnu við framkvæmdir við lóð hússins, jarðvegslagnir umhverfis hús, girðingar, bílskúra og garðhýsa á íbúðarhúsalóð. Endurgreiðsla samkvæmt b-lið 1. gr. tekur á sama hátt til virðisaukaskatts vegna allrar vinnu manna við endurbætur og viðhald íbúðarhúsnæðis. Í 4. gr. reglugerðarinnar er tiltekin vinna og þjónusta sem ekki fellur undir endurgreiðsluákvæðin. Meðal annars kemur fram í 3. tölul. 4. gr. að endurgreiðsla taki ekki til virðisaukaskatts sem greiddur sé af vinnu sem unnin sé á verkstæði. Þá skuli ekki endurgreiða virðisaukaskatt af vinnu sem unnin sé með vélum sem settar séu upp á byggingarstað til aðvinnslu á vöru eða efni til íbúðarbyggingar, endurbóta eða viðhalds ef þessi vinna sé að jafnaði unnin á verkstæði eða í verksmiðju.

Samkvæmt 2. mgr. bráðabirgðaákvæðis XLV laga nr. 50/1988, sbr. 60. gr. laga nr. 131/2021, skal þrátt fyrir ákvæði 2. mgr. 42. gr.  á tímabilinu frá 1. janúar 2022 til og með 30. júní 2022 endurgreiða byggjendum frístundahúsnæðis 100% þess virðisaukaskatts sem þeir hafa greitt af vinnu manna sem unnin er innan þess tímabils á byggingarstað. Jafnframt skal á sama tíma endurgreiða eigendum frístundahúsnæðis 100% þess virðisaukaskatts sem þeir hafa greitt af vinnu manna sem unnin er innan þess tímabils við endurbætur eða viðhald þess. Að öðru leyti gilda ákvæði 2. mgr. 42. gr. á umræddu tímabili eftir því sem við á.

Samkvæmt 7. mgr. bráðabirgðaákvæðis XLV er ráðherra heimilt að setja reglugerð um framkvæmd endurgreiðslna sem fjallað er um í ákvæðinu. Hefur það verið gert með setningu reglugerðar nr. 376/2022, um tímabundna endurgreiðslu virðisaukaskatts af vinnu manna. Í 2. mgr. 1. gr. reglugerðarinnar kemur m.a. fram að eftir því sem nánar er kveðið á um í reglugerðinni skuli á tímabilinu 1. janúar 2022 til og með 30. júní 2022 endurgreiða 100% þess virðisaukaskatts sem, byggjendur frístundahúsnæðis hafa greitt af vinnu manna á byggingarstað (a-liður) og eigendur frístundahúsnæðis hafa greitt af vinnu manna á byggingarstað við endurbætur eða viðhald þess (b-liður). Þá kemur fram í 3. mgr. 1. gr. að vinna manna samkvæmt 1. mgr. skuli vera innt af hendi á tímabilinu 1. janúar 2022 til og með 31. ágúst 2022. Vinna manna samkvæmt 2. mgr. skuli vera innt af hendi á tímabilinu 1. janúar 2022 til og með 30. júní 2022. Gæta skuli að ákvæðum um tímamörk útgáfu reiknings samkvæmt 1. mgr. 20. gr. laga nr. 50/1988, sbr. 3. gr. reglugerðar nr. 50/1993, um bókhald og tekjuskráningu virðisaukaskattsskyldra aðila. Í d-lið 4. gr. reglugerðarinnar kemur fram að virðisaukaskattur fáist ekki endurgreiddur af vinnu sem unnin sé á verkstæði. Í 6. gr. reglugerðarinnar er svo tekið fram að að öðru leyti en kveðið sé á um í reglugerðinni, s.s. um skilyrði og framkvæmd endurgreiðslu, endurgreiðslutímabil o.fl., gildi ákvæði reglugerðar nr. 449/1990. Þannig er t.a.m. mælt fyrir um í 8. gr. þeirrar reglugerðar að beiðni um endurgreiðslu skuli byggjast á á fullnægjandi sölureikningum verktaka, sbr. ákvæði reglugerðar nr. 501/1989, eða fullnægjandi byggingarbókhaldi, sbr. 7. gr. reglugerðar nr. 576/1989. Ef um sé að ræða sölu verktaka annars vegar á vinnu á byggingarstað, sbr. 3. gr., og hins vegar á efni, vinnuvélaþjónustu eða vinnu sem um ræðir í 4. gr., skulu þessir þættir skýrt aðgreindir og sala vinnu á byggingarstað, sbr. 3. gr., tilgreind sérstaklega.

Eins og fram er komið varðar mál þetta beiðni kæranda um endurgreiðslu virðisaukaskatts vegna byggingar frístundahúss. Til grundvallar beiðninni eru tilgreindir þrír sölureikningar útgefnir af T ehf., dags. 10. og 23. mars 2022 og 21. júní 2022. Í reikningi nr. 105687, útgefnum 10. mars 2022, segir í lýsingu „Vinna samkvæmt lið nr. 1 í gerðum verksamning um byggingu sumarhúss“. Í reikningi nr. 105695, útgefnum 23. mars 2022, segir í lýsingu „Vinna samkvæmt lið nr. 2 í gerðum verksamning um byggingu sumarhúss“. Þá segir í lýsingu reiknings nr. 105751, útgefnum 21. júní 2022, „Vinna samkv. Lið nr. 4 og 5 í gerðum samningi um byggingu sumarhúss“. Tilgreindur verksamningur sem vísað er til á sölureikningum er meðfylgjandi kæru. Er þar tekið m.a. fram að húsið skuli byggt og afhent í K. Þá kemur fram að söluverð hússins, 51.800.000 kr. að meðtöldum virðisaukaskatti, skulu greiðast með tíu greiðslum í samræmi við framgang byggingarinnar, sem nánar er tilgreindur. Segir þannig á bls. 6 í samningnum að í fyrsta lagi skuli greiða 10.000.000 kr. við undirskrift verksamnings. Í öðru lagi skuli greiða 10.000.000 kr. þegar lokið sé við að sjóða saman stálramma undir hús. Í þriðja lagi skuli greiða 5.000.000 kr. þegar lokið sé við að steypa undirstöður undir hús. Í fjórða lagi skuli greiða 5.000.000 kr. þegar lokið sé við að reisa veggi og í fimmta lagi skuli greiða 2.500.000 kr. þegar lokið sé við að reisa þaksperrur, o.s.frv. Í tíunda lið er svo tiltekið að greiða skuli 1.800.000 kr. þegar húsið sé tilbúið til flutnings.

Hinn kærði úrskurður ríkisskattstjóra byggði einkum á því að umþrættir sölureikningar bæru enga lýsingu á hinu selda, sbr. 8. gr. reglugerðar nr. 449/1990, aðra en vísan til liða verksamnings. Þá hefði kærandi ekki orðið við beiðni ríkisskattstjóra um framlagningu gagna til staðfestingar á þeirri vinnu sem unnin hefði verið samkvæmt reikningunum, eða hvers eðlis hún hefði verið, en eins og fram er komið kallaði ríkisskattstjóri eftir skýringum kæranda með bréfi, dags. 9. maí 2025. Engin gögn hefðu verið lögð fram sem sýndu fram á að vinna hefði verið unnin á tímabilinu janúar-júní 2022 en fram hefði komið í bréfi kæranda 16. maí 2025 að ekki hefði verið byrjað á bústaðnum fyrr en á árinu 2024. Þá hafnaði ríkisskattstjóri því að unnt væri að áætla að vinnuliður næmi 60% af heild allra reikninga eins og haldið hefði verið fram af hálfu kæranda og taldi líklegra að greiðslum sem inntar væru af hendi við undirritun samnings væri fremur varið til kaupa á byggingarefni og vörum en til greiðslu fyrir vinnu. Hefði ekki verið sýnt fram á annað. Ekki væri hægt að fallast á að hlutfall vinnu væri ávallt það sama í tilviki sölureikninganna þó unnið væri að mismunandi verkþáttum og hefðu engar skýringar verið veittar á eðli vinnunnar.

Taka verður undir með ríkisskattstjóra að ekkert verður ráðið af framlögðum sölureikningum hver vinnuþáttur hinna umræddu sölureikninga var og að hvaða leyti vinna hafi farið fram á byggingarstað. Er því ljóst að formskilyrði 8. gr. reglugerðar nr. 449/1990 eru ekki uppfyllt í tilviki umræddra sölureikninga. Vegna viðbára kæranda í málinu skal áréttað að á þeim tíma sem umræddir sölureikningar voru gefnir út, þ.e. á fyrri hluta ársins 2022, stóðu lög samkvæmt framansögðu til að endurgreiða byggjendum frístundahúsnæðis 100% þess virðisaukaskatts sem þeir hefðu greitt af vinnu manna sem unnin væri innan þess tímabils á byggingarstað húsnæðisins, þ.e. á þeirri lóð þar sem byggingunni er ætlað að rísa, sbr. skilgreiningu á byggingarstað í 2. gr. reglugerðar nr. 376/2022. Í þessu felst að ekki getur komið til endurgreiðslu virðisaukaskatts vegna m.a. vinnu á verkstæði, sbr. og 4. gr. reglugerðar nr. 376/2022. Í tilviki kæranda er til þess að líta að kærandi hefur upplýst að ekki hafi verið byrjað á smíði bústaðarins fyrr en á árinu 2024 þar sem dregist hafi að ganga frá byggingarleyfi og kaupum á lóðinni. Miðað við þetta þykir hæpið að nokkur vinna hafi átt sér stað á byggingarstað samkvæmt umræddum sölureikningum á árinu 2022 þegar sölureikningarnir eru dagsettir.

Að fyrrgreindu gættu verður að fallast á með ríkisskattstjóra að kærandi hafi ekki sýnt fram á að skilyrði laga til endurgreiðslu virðisaukaskatts samkvæmt 2. mgr. 42. gr. laga nr. 50/1988, sbr. 2. og 3. mgr. ákvæðis til bráðabirgða XLV við lögin, sbr. og formskilyrði 8. gr. reglugerðar nr. 449/1990, séu uppfyllt. Er kröfum kæranda í máli þessu því hafnað.

Ú r s k u r ð a r o r ð :

Kröfum kæranda í máli þessu er hafnað.