Úrskurður yfirskattanefndar

Ár 2026, miðvikudaginn 18. mars, er tekið fyrir mál nr. 190/2025; kæra A, dags. 10. desember 2025, vegna skráningar í almannaheillaskrá. Í málinu úrskurða Sverrir Örn Björnsson, Anna Dóra Helgadóttir og Bjarnveig Eiríksdóttir. Upp er kveðinn svofelldur

ú r s k u r ð u r :

I.

Kæruefnið í máli þessu er sú ákvörðun ríkisskattstjóra frá 28. nóvember 2025 að hafna skráningu kæranda í almannaheillaskrá, sbr. ákvæði 9. tölul. 4. gr. laga nr. 90/2003, um tekjuskatt, með áorðnum breytingum. Byggði ákvörðun ríkisskattstjóra á því að kærandi væri félag sem stundaði atvinnurekstur og félli þar af leiðandi ekki undir 5. tölul. 4. gr. laga nr. 90/2003 líkt og áskilið væri í fyrrgreindum 9. tölul. 4. gr. laganna. Af hálfu kæranda er þess krafist að ákvörðun ríkisskattstjóra verði felld úr gildi og að lagt verði fyrir ríkisskattstjóra að færa kæranda á almannaheillaskrá. Þá er þess ennfremur krafist að kæranda verði úrskurðaður málskostnaður til greiðslu úr ríkissjóði.

II.

Helstu málavextir eru þeir að með umsókn, sem barst ríkisskattstjóra 7. október 2025, óskaði kærandi eftir skráningu í almannaheillaskrá Skattsins vegna æskulýðs- og menningarmálastarfsemi. Með bréfi, dags. 10. nóvember 2025, óskaði ríkisskattstjóri eftir að kærandi léti í té þar tilgreind gögn vegna umsóknar félagsins. Kom fram að samkvæmt athugun ríkisskattstjóra á fyrirliggjandi lögum félagsins þá væri tilgangur þess að stuðla að útbreiðslu tónlistar og tónlistarmenningar í landinu. Um félagasamtök væri að ræða og enginn atvinnurekstur yrði hjá félaginu og það væri óhagnaðardrifið. Á vefslóð kæranda kæmi fram að tónlistarhátíð hefði verið haldin árlega um langt árabil. Hluti viðburða þar væru tilgreindir sem ókeypis, en gert ráð fyrir miðasölu á aðra viðburði. Í lögum kæranda kæmi ekkert fram hvernig tekjuöflun félagsins væri háttað eða hvernig rekstur félagsins færi fram. Telja yrði starfsemina í veigamiklum atriðum sambærilega öðrum atvinnurekstri í sömu starfsgrein, þ.e. tónleikahaldi sem hefði m.a. tekjur af aðgöngumiðasölu. Í því ljósi væri óskað eftir því að félagið gerði nánari grein fyrir því hvernig starfsemi þess væri háttað og fjármögnun hennar. Skyldi lagt fram yfirlit yfir viðburði á vegum félagsins á árinu 2024 og það sem af væri á árinu 2025 og upplýst um móttekna styrki fyrir sama tímabil, þ.e. frá hverjum og fjárhæð. Sömuleiðis væri óskað eftir yfirliti yfir tekjur sem félagið hefði haft af aðgöngumiðasölu vegna viðburða á þess vegum. Þá væri óskað eftir sundurliðun vegna starfseminnar á árinu 2024 og það sem af væri ári 2025, m.a. um fjárhæð verktakagreiðslna til flytjenda og skipuleggjenda og upplýst hversu mikið hefði verið greitt í ferðakostnað, gistingu o.s.frv. Loks væri óskað eftir því að kærandi færði rök fyrir því að félagið ræki ekki atvinnustarfsemi sambærilega öðrum atvinnurekstri í sömu starfsgrein.

Í svarbréfi kæranda, dags. 11. nóvember 2025, kom m.a. fram að kærandi væri óhagnaðardrifið félag sem hefði það að markmiði að efla og breiða út tónlist og tónlistarmenningu á Íslandi. Tónlistarhátíð hefði verið haldin reglulega um langt árabil og væri vettvangur íslenskra og erlendra listamanna til að koma sér á framfæri. Félagið starfaði samkvæmt samþykktum sem kvæðu á um að hagnaður af starfseminni væri allur nýttur til eflingar menningarstarfsemi. Fram kæmi að starfsemi félagsins væri fyrst og fremst fjármögnuð með opinberum styrkjum frá samstarfsaðilum og styrktaraðilum úr einkageira og miðasölu á valda viðburði. Hátíðin væri að hluta opin almenningi með ókeypis viðburðum og að hluta byggð á miðsölu, en tekjur af miðasölu stæðu aðeins undir hluta kostnaðarins. Miðasala væri framkvæmd í samstarfi við aðra aðila. Dagskrá hátíðarinnar 2024 hefði samanstaðið af rúmlega 30 viðburðum, þar af tíu fríviðburðum, og á árinu 2025 hefði dagskráin samanstaðið af 36 viðburðum, þar af 13 fríviðburðum. Hátíðin væri einungis haldin einu sinni á ári, enginn hagnaður væri dreginn út, allur tekjuafgangur færi aftur til menningarstarfsemi, þ.e. ef eitthvað yrði eftir, félagið hefði ekki fasta starfsmenn í fullu starfi og enginn stjórnarmaður fengi greidd laun fyrir starf sitt. Eini starfsmaðurinn sem fengi greitt væri framkvæmdastjóri og sú greiðsla í samræmi við afrakstur. Hlutverk félagsins væri að efla menningarlegt gildi tónlistar, ekki að skapa hagnað. Miðasala væri aðeins einn þáttur í fjármögnun hátíðarinnar og stæði ekki undir heildarkostnaði og því teldist hún óveruleg í samanburði við styrki og framlög.

Með ákvörðun, dags. 28. nóvember 2025, synjaði ríkisskattstjóri kæranda um skráningu í almannaheillaskrá.

III.

Í ákvörðun ríkisskattstjóra kom fram að forsenda undanþágu félags frá greiðslu tekjuskatts samkvæmt 4. tölul. 4. gr. laga nr. 90/2003 og til skráningar á almannaheillaskrá Skattsins, sbr. 9. tölul. 4. gr. laganna, væri að tekjum og eftir atvikum hagnaði væri einungis varið til almannaheilla og félag hefði það að eina markmiði samkvæmt samþykktum sínum. Þá væri ljóst af greinargerð með frumvarpi til laga nr. 32/2021 að starfsemi til almannaheilla, sem lögunum væri ætlað að efla og styrkja, varðaði fyrst og fremst þá almannaheillastarfsemi sem byggði í megindráttum á sjálfboðaliðastarfi frá hópi fólks sem færi fram í ýmsum félögum og félagasamtökum víðsvegar um landið til hagsbóta fyrir hagsmuni og réttindi tiltekinna hópa eða samfélagsins í heild. Jafnframt væri ljóst að starfsemi og nýting fjármuna þeirra lögaðila sem óskuðu skráningar á almannaheillaskrá þyrfti í megindráttum að snúa beint að þeim hópum, aðilum eða málefnum sem almannaheillastarfsemin varðaði, þ.e. skráning á almannaheillaskrá réðist ekki eingöngu af markmiðum lögaðilans heldur þyrfti eiginleg starfsemi hans að vera til almannaheilla sem félli undir stafliði a-g.

Samkvæmt lögum kæranda væri tilgangur kæranda að stuðla að útbreiðslu tónlistar og tónlistarmenningar í landinu, svo sem með því að halda tónlistarhátíð ár hvert. Tilgangi sínum hygðist félagið ná með að skipuleggja tónlistarhátíð og að mynda samstarf við aðrar stofnanir, t.d. tónlistarskóla, aðrar tónlistarhátíðir eða tónlistarhópa, með það að markmiði að ná til fjölbreytts hóps áheyrenda og útbreiða tónlistina. Samkvæmt skýringum kæranda virtist fjármögnun hátíðarinnar þó ekki alveg í fullu samræmi við það sem fram kæmi í lögum félagsins. Heildartekjur hátíðarinnar árið 2024 næmu … kr. og árið 2025 … kr. og ljóst að félagið hefði blandaðar tekjur. Af þessum tekjum næmu tekjur af miðasölu og sölu varnings á árinu 2024 alls … kr. eða 47,7% af heildartekjum hátíðarinnar og á árinu 2025 … kr. eða 43,3% af heildartekjum. Yrði því að telja að félagið hefði verulegan hluta innkomu sinnar af rekstrartekjum.

Samkvæmt fyrirliggjandi upplýsingum í gagnaskilum ríkisskattstjóra fengi kærandi á árinu 2024 greidda styrki að fjárhæð samtals … kr. og einnig hefði félagið fengið verktakagreiðslur að fjárhæð … kr., m.a. frá Reykjavíkurborg, Ríkisútvarpinu og Íslandsstofu. Samkvæmt dagskráryfirliti hjá RÚV hefði verið boðið upp á aðgang að hljóðritunum af tónleikum hátíðarinnar. Í ljósi þess og þar sem um verktakagreiðslur væri að ræða yrði ekki annað séð en að greiðslur þessar ættu sér gagngjald sem taka yrði tillit til við mat á rekstrartekjum. Á árinu 2024 næmu þessar tekjur 56,6% af heildartekjum hátíðarinnar. Fjármunum hátíðarinnar væri ráðstafað í kostnað, t.d. vegna verktakalauna til listamanna og greiðslna til stjórnanda, salarleigu og kostnaði því tengt, ferðakostnað- og gistikostnað, kynningar og markaðskostnað o.fl. Þá væri ekki annað að sjá en að stjórnandi hátíðarinnar hefði fengið greidd laun af starfseminni. Viðvarandi starfsemi við tónleikahald sem fæli m.a. í sér miðasölu auk sölu á vörum og efni og greiddum launum til aðstandanda hátíðarinnar ásamt aðkeyptri þjónustu tónlistarmanna, skipuleggjenda, leigu á húsnæði o.þ.h., teldist almennt til atvinnustarfsemi. Að því virtu og væri litið til starfsemi félagsins sl. tvö ár, þar sem fyrir lægi að tekjur þess af miðasölu og sölu varnings næmu 47,7% á árinu 2024 og 43,3% á árinu 2025, yrði að telja að félagið hefði haft viðvarandi starfsemi við tónleikahald þar sem atvinnustarfsemi teldist hafa verulega þýðingu m.t.t. heildartekna. Þar að auki fengi félagið greiddar verktakagreiðslur (á árinu 2024) sem yrði að telja að hefði í för með sér gagngjald í einhverju formi og næmu 8,9% af heildartekjum þess árs.

Yrði því ekki talið að atvinnustarfsemi kæranda væri í samræmi við lög félagsins eða gæti talist til fjáröflunar innan þeirra marka sem tilgreind væru í samþykktum. Þá yrði ekki séð að atvinnustarfsemin hefði aðeins óverulega fjárhagslega þýðingu með tilliti til heildartekna kæranda eða væri óverulegur hluti heildarstarfseminnar, eins og áskilið væri í 6. málsl. 9. tölul. 4. gr. laga nr. 90/2003. Niðurstaða ríkisskattstjóra væri því sú að félagið teldist reka atvinnustarfsemi og félli þar af leiðandi ekki undir 5. tölul. 4. gr. laga nr. 90/2003 líkt og áskilið væri í 9. tölul. 4. gr. og væri því ekki heimil skráning á almannaheillaskrá.

IV.

Í kæru til yfirskattanefndar kemur fram að svo virðist sem ríkisskattstjóri byggi ákvörðun sína á þeirri forsendu að öll atvinnustarfsemi lögaðila verði að hafa „óverulega fjárhagslega þýðingu“ til að eiga möguleika á skráningu á almannaheillaskrá. Sú túlkun ríkisskattstjóra sé í andstöðu við orðalag laganna sem og nýlega úrskurðaframkvæmd yfirskattanefndar, sbr. úrskurð nefndarinnar nr. 110/2013. Þar hafi nefndin komist að þeirri niðurstöðu að gera yrði greinarmun á tvenns konar heimildum til atvinnurekstrar; starfsemi sem væri til fjáröflunar í samræmi við samþykktir og leiði beint af tilgangi lögaðilans (a) og önnur starfsemi (sem hafi aðeins óverulega fjárhagslega þýðingu) (b). Yfirskattanefnd hafi tekið skýrt fram í úrskurðinum að „hliðstæður fyrirvari um umfang er ekki gerður í ákvæðinu um fjáröflun sem er innan marka samþykkta og leiðir beint af tilgangi lögaðila“. Miðasala á tónleika kæranda leiði beint af menningarlegum tilgangi félagsins, þ.e. að halda tónlistarhátíð. Starfsemin sé nauðsynleg forsenda þess að unnt sé að efna til hátíðarinnar og miðla tónlistinni til almennings. Hún falli því undir fyrri lið undantekningarinnar. Ríkisskattstjóra hafi því verið óheimilt að hafna skráningu á þeim grundvelli að þessi þáttur starfseminnar hafi meira en „óverulega“ fjárhagslega þýðingu.

Starfsemi kæranda falli ótvírætt undir b-lið 2. mgr. 4. tölul. 4. gr. laga nr. 90/2003 sem æskulýðs- og menningarmálastarfsemi. Tónleikahald kæranda sé ekki rekið í hagnaðarskyni. Enginn hagnaður sé greiddur út til félagsmanna. Miðasala standi ekki undir kostnaði heldur sé hátíðin háð styrkjum. Að líta á miðasölu, sem sé óhjákvæmilegur þáttur í framkvæmd menningarviðburða, sem „atvinnurekstur“ sem girði fyrir skráningu gangi gegn markmiðum laga nr. 32/2012, er breyttu lögum nr. 90/2003. Slík túlkun muni í raun útiloka flestar menningarstofnanir sem selji aðgang að viðburðum sínum frá því að vera á almannaheillaskrá.

Ríkisskattstjóri skilgreini styrkveitingar til kæranda frá RÚV, Reykjavíkurborg og Íslandsstofu sem verktakagreiðslur og sem atvinnutekjur. Því sé alfarið mótmælt. Með vísan til úrskurða yfirskattanefndar nr. 156/2014 og 62/2022 beri ríkisskattstjóra skylda til að kanna sérstaklega hvort starfsemi falli undir undantekningarákvæði lokamálsliðar 9.tölul. 4. gr. áður en umsókn sé hafnað. Í hinni kærðu ákvörðun hafi ríkisskattstjóra látið hjá líða að meta hvort miðasala kæranda leiði beint af tilgangi félagsins og felli hana sjálfkrafa undir atvinnurekstur sem þurfi að vera óverulegur. Þessi skortur á mati feli í sér brot gegn rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 og leiði til ógildingar.

V.

Með bréfi, dags. 14. janúar 2026, hefur ríkisskattstjóri lagt fram umsögn í málinu og krafist þess að hin kærða ákvörðun verði staðfest með vísan til forsendna, enda hafi ekki komið fram nein þau gögn eða málsástæður varðandi kæruefnið sem gefi tilefni til breytinga á ákvörðun ríkisskattstjóra. Í hinni kærðu ákvörðun sé ekki vefengt að tónleikahald kæranda teljist menningarmálastarfsemi og sé ekki rekin í hagnaðarskyni. Niðurstaða ríkisskattstjóra byggi á mati á starfsemi kæranda við tónleikahald og hvort vægi atvinnustarfseminnar í heildarstarfsemi sé það mikið að atvinnustarfsemin teljist verulegur hluti starfseminnar og hafi sömuleiðis afgerandi fjárhagslega þýðingu. Eins og fram komi í gögnum málsins hafi kærandi tekjur af miðasölu á tónleika, styrkjum og sölu varnings. Nemi hluti miðasölu á tónleika og sölu varnings tengt tónleikunum tæpum helmingi allra tekna kæranda, en slík starfsemi teljist alla jafna til atvinnustarfsemi. Almennt sé litið svo á að fjáröflun til almannaheilla hafi það að markmiði að stuðla að framgangi tiltekinna málaflokka, t.d. menningarmála til hagsbóta fyrir ótilgreindan hóp fólks. Fjáröflunin gangi þannig ekki einvörðungu eða að mestu til innri starfsemi félags þannig að almenningur fái ekki notið með beinum eða óbeinum hætti ávinnings af því ráðstöfunarfé sem aflað hafi verið undir formerkjum almannaheilla, heldur aðallega takmarkaður hópur fólks gegn viðbótargreiðslu fyrir aðgang. Ákvæði 9. tölul. 4. gr. laga nr. 90/2003 hafi tekið breytingum frá því úrskurður yfirskattanefndar nr. 110/2023 var kveðinn upp, sbr. a-lið 1. gr. laga nr. 140/2024. Komi fram í greinargerð með frumvarpi til laganna að tilefni hafi þótt til að breyta orðalagi 9. tölul. 4. gr. laga nr. 90/2003 vegna samkeppnissjónarmiða þar sem talin hafi verið hætta á því að félagasamtök eða stofnanir fengju stundað samkeppnisrekstur í skjóli skráningar í almannaheillaskrá.

Með bréfi, dags. 14. janúar 2026, var kæranda sent ljósrit af umsögn ríkisskattstjóra í málinu og félaginu gefinn kostur á að koma á framfæri athugasemdum af því tilefni. Var gefinn 20 daga svarfrestur. Engar athugasemdir hafa borist.

VI.

Ákvæði um skráningu lögaðila í svonefnda almannaheillaskrá voru tekin upp í lög nr. 90/2003, um tekjuskatt, með I. kafla laga nr. 32/2021, um breytingu á ýmsum lögum um skatta og gjöld (skattalegir hvatar fyrir lögaðila sem starfa til almannaheilla). Öðluðust ákvæði þessi gildi 1. nóvember 2021, sbr. 12. gr. laga nr. 32/2021. Samkvæmt 9. tölul. 4. gr. laga nr. 90/2003, eins og ákvæðið hljóðar eftir breytingar með 1. gr. laga nr. 32/2021 og 1. gr. laga nr. 133/2021, eru þeir lögaðilar sem um ræðir í 5. tölul. 1. mgr. 2. gr. laga nr. 90/2003, sbr. 5. tölul. 4. gr. sömu laga, sem hafa með höndum starfsemi sem fellur undir a-g-lið 2. mgr. 4. tölul. og eru skráðir í sérstaka almannaheillaskrá hjá Skattinum undanþegnir tekjuskatti. Er tekið fram að ákvæði II.-VI. og VIII. kafla laga nr. 110/2021, um félög til almannaheilla, gildi um lögaðila eftir því sem við á vegna skráningar og hæfis lögaðila í almannaheillaskrá Skattsins. Þá er það skilyrði fyrir skráningu og endurskráningu lögaðila í almannaheillaskrá að staðin hafi verið skil á skattframtali og ársreikningi til ríkisskattstjóra eftir því sem við á og að ekki sé um að ræða vanskil eða áætlanir skatta, skattsekta, gjalda og skýrsluskila, sbr. 3. málsl. 9. tölul. 4. gr. laga nr. 90/2003, sbr. 1. gr. laga nr. 133/2021.

Eins og fram er komið eru meginskilyrði þess að aðili sem um ræðir í 5. tölul. 1. mgr. 2. gr. laga nr. 90/2003 geti fengið skráningu í almannaheillaskrá tvíþætt, sbr. ákvæði 9. tölul. 4. gr. laganna. Annars vegar að aðili eigi undir ákvæði 4. tölul. 4. gr. laganna, þ.e. verji hagnaði sínum einungis til almannaheilla, sbr. 2. mgr. töluliðarins, og hafi það að einasta markmiði samkvæmt samþykktum sínum. Hins vegar að aðili falli undir 5. tölul. 4. gr. laganna, þ.e. reki ekki atvinnu. Um síðarnefnda skilyrðið er þó það úthlaup samkvæmt 6. málsl. 9. tölul. 4. gr. laganna, sbr. 1. gr. laga nr. 140/2024, um breytingu á ýmsum lögum um skatta og gjöld o.fl., að lögaðila er „heimilt að stunda takmarkaða atvinnustarfsemi til fjáröflunar innan þeirra marka sem tilgreind eru í samþykktum hans og leiða má beint af tilgangi lögaðilans og atvinnustarfsemin hefur aðeins óverulega fjárhagslega þýðingu með tilliti til heildartekna hans eða er óverulegur hluti heildarstarfsemi“. Ákvæði þetta komst í núverandi horf með 1. gr. greindra laga nr. 140/2024 og er tekið fram í athugasemdum með frumvarpi til laganna að lögð sé til orðalagsbreyting á ákvæðinu þannig að ekki leiki vafi á því að lögaðila, sem hafi með höndum starfsemi sem telst til almannaheilla og skráður sé í almannaheillaskrá Skattsins, sé einungis heimilt að stunda takmarkaða atvinnustarfsemi til fjáröflunar innan þeirra marka sem tilgreind séu í samþykktum hans og leiða megi beint af tilgangi lögaðilans og atvinnustarfsemin hafi aðeins óverulega fjárhagslega þýðingu með tilliti til heildartekna hans eða sé óverulegur hluti heildarstarfsemi. Í athugasemdum við 1. gr. frumvarpsins segir m.a. að vegna samkeppnissjónarmiða þyki ástæða til að settir séu varnaglar sem þessir þar sem hætta geti verið á því að félagasamtök eða stofnanir stundi samkeppnisrekstur í skjóli skráningar í almannaheillaskrá Skattsins.

Í 2. mgr. 4. tölul. 4. gr. laga nr. 90/2003 er skilgreint nánar hvaða starfsemi telst til almannaheilla, sbr. a-g-lið þeirrar málsgreinar þar sem m.a. er tiltekin æskulýðs- og menningarmálastarfsemi, sbr. b-lið. Skilyrði skattfrelsis samkvæmt ákvæðinu er m.a. að lögaðili hafi það að einasta markmiði samkvæmt samþykktum sínum að verja hagnaði til almannaheilla. Af dóma- og úrskurðaframkvæmd verður glögglega ráðið að það sé raunverulegt markmið með starfsemi lögaðila sem ræður úrslitum í þessum efnum þannig að liggi fyrir, að tilgangur með starfsemi sé í raun annar en skráður er í samþykktum, geti slík aðstaða girt fyrir skattfrelsi, sbr. til nokkurrar hliðsjónar H 1995:435.

Samkvæmt félagslögum kæranda frá 3. febrúar 2025, sem eru meðal gagna málsins, er tilgangur félagsins að stuðla að útbreiðslu tónlistar og tónlistarmenningar í landinu, svo sem með því að halda tónlistarhátíð/ir ár hvert. Hefur kærandi staðið fyrir tónlistarhátíð um árabil í þessu skyni. Í félagslögunum er tekið fram að um félagasamtök sé að ræða og að enginn atvinnurekstur verði hjá félaginu sem sé óhagnaðardrifið. Tilgangi sínum hyggist félagið ná með því að skipuleggja tónlistarhátíð og að mynda samstarf við aðrar stofnanir, t.d. tónlistarskóla, aðrar tónlistarhátíðir eða tónlistarhópa, með það að markmiði að ná til fjölbreytts hóps áheyrenda og útbreiða tónlistina. Aðild að félaginu sé opin öllum áhugasömum um að starfa með félaginu að markmiði þess. Félagsmenn greiði ekki félagsgjöld og starfsemi félagsins skuli fjármögnuð með styrkfé. Um félagsslit kemur fram að ákvörðun um slit félagsins skuli taka á aðalfundi með einföldum meiri hluta atkvæða og renni eignir þess til þeirra góðgerðarmála sem ákveðin verði með afli atkvæða á slitafundi.

Af hálfu ríkisskattstjóra er ekki dregið í efa að tilgangur kæranda, svo sem markað er í lögum félagsins, falli innan þess að teljast vera til almannaheilla samkvæmt 2. mgr. 4. tölul. 4. gr. laga nr. 90/2003 sem menningarmálastarfsemi í skilningi b-liðar þeirrar málsgreinar. Hins vegar leit ríkisskattstjóri svo á að skráning kæranda í almannaheillaskrá steytti á því skeri að félagið teldist reka atvinnu og félli því ekki undir 5. tölul. 4. gr. laga nr. 90/2003, svo sem áskilið væri í 9. tölul. sömu lagagreinar, enda yrði ekki litið svo á að kærandi hefði einungis með höndum takmarkaða atvinnustarfsemi í skilningi þess töluliðar, sbr. hér að framan.

Fram er komið að tónlistarhátíðin á vegum kæranda er haldin árlega og fjármögnuð með annars vegar sölu aðgöngumiða á valda viðburði og hins vegar með styrkveitingum, en í bréfi kæranda til ríkisskattstjóra, dags. 11. nóvember 2025, greinir frá því að opinberir styrktaraðilar séu Tónlistarsjóður og Reykjavíkurborg. Kærandi hafi ekki fasta starfsmenn að undanskildum framkvæmdastjóra sem fái greidd laun. Eins og bent er á í hinni kærðu ákvörðun námu tekjur kæranda af miðasölu á viðburði og sölu varnings … kr. á árinu 2024 og … kr. á árinu 2025 eða sem nemur 47,7% af heildartekjum kæranda fyrra árið og 43,3% af heildartekjum síðara árið. Styrkir frá Tónlistarsjóði og Reykjavíkurborg námu … kr. fyrra árið og … kr. síðara árið og styrkir frá einkaaðilum … kr. fyrra árið og … kr. það síðara. Ljóst er samkvæmt þessu að tekjur kæranda af sölu aðgöngumiða á viðburði tónlistarhátíðarinnar og sölu varnings tengdum henni geta ekki talist hafa aðeins óverulega fjárhagslega þýðingu með tilliti til heildartekna kæranda. Þá verður ekki litið svo á að þessi þáttur starfseminnar sé óverulegur hluti heildarstarfsemi kæranda sem snýst gagngert um að halda hátíðina ár hvert, sbr. félagslög kæranda. Samkvæmt þessu verður ekki talið að skilyrði 9. tölul. 4. gr. laganna um takmarkaða atvinnustarfsemi sé uppfyllt í tilviki kæranda, eins og skýra verður ákvæðið með hliðsjón af tilurð þess, lögskýringargögnum sem hér að framan eru rakin og almennum samkeppnisrökum, sbr. sbr. m.a. samkeppnislög nr. 8/1993, en einsýnt þykir að starfsemi kæranda sé rekin í samkeppni við aðra tónlistarviðburði. Vegna tilvísunar í kæru til úrskurðar yfirskattanefndar nr. 110/2023 í þessu efni skal tekið fram að sá úrskurður varðar réttarástand fyrir gildistöku laga nr. 140/2024 sem breyttu niðurlagsákvæði 9. tölul. 4. gr. laga nr. 90/2003 eins og hér að framan er reifað. Úrskurðurinn hefur því takmarkað fordæmisgildi í tilviki kæranda. Loks verður ekki tekið undir með kæranda að rannsókn málsins hafi verið áfátt af hendi ríkisskattstjóra, sbr. 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993, enda liggur fyrir að ríkisskattstjóri aflaði upplýsinga og gagna um starfsemi og tekjuöflun kæranda áður en ákvörðun embættisins var tekin, sbr. kafla II hér að framan.

Með vísan til framanritaðs er kröfum kæranda í máli þessu hafnað, þar með talið kröfu um greiðslu málskostnaðar úr ríkissjóði samkvæmt 2. mgr. 8. gr. laga nr. 30/1992, um yfirskattanefnd, með áorðnum breytingum, enda leiðir af niðurstöðu málsins að skilyrði fyrir greiðslu málskostnaðar eru ekki fyrir hendi.

Ú r s k u r ð a r o r ð :

Kröfum kæranda í máli þessu er hafnað.